Australië: geschiedenis - ontdekkingsreizen & kolonisatie

New South Wales heeft zijn naam te danken aan kapitein James Cook, Engels ontdekkingsreiziger, die dit gebied in 1770 uitriep tot Brits grondgebied en het deze naam gaf. Ongeveer 15 jaar daarna vestigden de Engelsen hier hun eerste strafkampen. Dit werden later landbouwgebieden en toen men rond 1812/1813 voor het eerst de Blue Mountains overstak, kwam een enorm uitgestrekt gebied voor voornamelijk veeteelt ter beschikking. Zo’n 40 jaar later werd er goud gevonden en brak de “goudkoorts” uit. In 1837 vestigden zich rond Bribane River de eerste kolonisten in Queensland op een flinke afstand van de strafkolonie die hier zo’n 15 jaar eerder in opdracht van Thomas Brisbane (gouveneur van New South Wales) was gesticht. Niet veel later vestigden zich kolonisten noordelijker en meer landinwaarts om schapen te fokken en suiker te produceren. Er werd ook goud, zilver, steenkool en zink gevonden en gewonnen. Queensland werd 1859 een kolonie met zelfbestuur met Brisbane als hoofdstad. Ontdekkingsreiziger Matthew Flinders was de eerste Europeaan die Victoria bezocht. Hij bereikte het in 1802 via Port Philip Bay. In die tijd werden hier geen kolonies gesticht omdat Tasmanië veel geschikter werd geacht voor bewoning. Zo’n 30 jaar later dacht men daar anders over en vestigden zich hier de eerste blanken. In de buurt van het huidige Portland werd een gebied bezet en bij Port Philip Bay ontstond Melbourne. De Britse regering wenste echter geen kolonisatie van dit deel van New South Wales, was dan ook fel tegen maar kon uiteindelijk de toestroom van nieuwe bewoners (uit Tasmanië en Engeland) niet stoppen. Er was een grote vraag naar wol en dus een grote behoefte aan grond om schapen te kunnen houden. Tot die tijd werd dit gebied alleen bewoond door aboriginals; al zeker 40.000 jaar. De Koories verzetten zich uiteraard tegen de bezetting van hun land. Deze strijd, de ziekten die de blanken op hen overbrachten én het steeds maar toenemende aantal bezetters had enorm veel slachtoffers tot gevolg en betekende een dramatische afname van hun bevolking. In de jaren 40 en 50 van de 19de eeuw nam het aantal nieuwkomers sterk toe. Men eiste afscheiding van New South Wales en dat resulteerde in 1851 in het ontstaan van de onafhankelijke kolonie Victoria. Een paar dagen later werd er in Victoria goud gevonden, waardoor het een nog grotere aantrekkingskracht op migranten kreeg. De status van Victoria veranderde enorm als gevolg van de goudkoorts. Het werd niet langer gezien als landelijk achtergebied maar vervulde een centrale rol. Dat blijkt ook uit het feit dat Melbourne in 1901 (tot 1927) de hoofdstad van Australië werd toen dat een zelfstandig land werd. De oorspronkelijke bewoners, de Aboriginals, woonden al eeuwen in West Australië toen de eerste Europeanen voet aan wal zetten. Dirk Hartog was in 1616 een van de eersten die dit gebied bereikte. Hij was met het schip “de Eendracht” op weg naar Oost Indië maar kwam op een eiland bij Shark Bay terecht. Hij liet er een gegraveerde plaat aan een paal achter. Het eiland is later naar hem vernoemd. Gedurende de rest van de 17de eeuw kwamen er wel meer Nederlanders aan de westkust, maar men vond het gebied niet echt interessant. Overigens zijn diverse VOC-schepen voor de kust van Western Australia vergaan. Een ander voorbeeld van een eiland dat zijn naam aan een Nederlander te danken heeft, is Rottnest Island dat voor de kust bij Perth ligt. Toen Willem de Vlamingh hier eind 17de eeuw kwam, trof hij beesten aan die hem aan uit de klauwen gegroeide ratten deden denken. Vandaar de naam rattennest. Die beestjes zijn nog steeds op het eiland te zien. Het is echter geen rat maar een soort wallaby met de Latijnse naam Setonix brachyurus en ook wel quokka genoemd. Het duurde tot de 19de eeuw voordat er in West Australië kolonies werden gesticht. In 1826 werd er aan de zuidkust een kolonie gesticht, het latere Albany. Aan de Swan River ontstond in 1829 de gelijknamige kolonie, het latere Perth. In de jaren daarna werd het duidelijk dat er een tekort aan arbeidskrachten was. In 1850 kwamen de eerste gevangenen uit Europa in Western Australia aan. Met de aankomst van het laatste schip gedetineerden in 1868 kwam er een einde aan dwangarbeid. Inmiddels waren de Arboriginals grote delen van hun leefgebied kwijtgeraakt aan de oprukkende landbouw van de kolonisten. Aan het eind van de 19de eeuw werd er in het oosten van Western Australia goud gevonden, waardoor er zich veel mensen in het gebied vestigden.