Nederland: Landgoed & Havezate Boxbergen (Olst, Overijssel)

zoeken: - thema - provincies - Nederland externe links: - Wikipedia - canon - NKS

De Woelige geschiedenis van landgoed Boxbergen “Al 52 jaar woon ik met veel plezier op Boxbergen. Mijn dochter heeft inmiddels met haar gezin het koetshuis betrokken en de bijbehorende boerderij verhuren we”, vertelt de 73-jarige mevrouw Nuy begin 2020. “Toen mijn man het landhuis kocht, was het kaal en leeg. Maar hij was er meteen verliefd op en ik ook. We hebben het landhuis en de bijgebouwen in de loop der jaren volledig gerestaureerd en paardenstallen neergezet. Ja, een hoop werk. En als je achteraan klaar bent, kun je vooraan weer beginnen. Zo gaat dat met oude gebouwen.” Al 700 jaar Aan Boxbergen kleeft ook een hoop geschiedenis. In 1580 zou het zijn ingenomen door de graaf van Rennenberg en tien jaar eerder vond er een andere ramp plaats. Maar de historische archieven gaan zelfs terug tot de 14e eeuw. In 1344 werd Boxbergen namelijk al voor het eerst genoemd. Het was toen nog een havezate, wat wil zeggen dat het toenmalige landgoed voornaam en groot genoeg was om een ridder te huisvesten die in de Staten van Overijssel mocht plaatsnemen. Willem baron Ripperda, telg uit een roemrucht geslacht, was inderdaad ook statenlid toen hij in in de 17e eeuw in Boxbergen woonde. Hij vertegenwoordigde Overijssel, maar dat bleek een hoge prijs te hebben. “Willem was onderhandelaar bij de Vrede van Münster. Een paar jaar later (alles ging toen nog niet zo snel als nu) werd hij in Den Haag ontboden. Hij had er geen goed gevoel over. Het was een roerige tijd en hij wilde zijn have en goed niet alleen laten, wat ik me kan voorstellen. Toch ging hij, toen hem werd verzekerd dat er niets zou gebeuren en dat de staat garant zou staan, althans zo gaat het verhaal dat ik heb gehoord. Maar Willems voorgevoel was terecht: tijdens zijn afwezigheid brandde Boxbergen af.” Chic landhuis In 1653 was de herbouw klaar: de robuuste havezate had plaatsgemaakt voor een elegant landhuis, dat in de loop der eeuwen af en toe nog wat . “Mijn man en ik zijn nog weleens op resten van de vroegere havezate gestuit, onder andere toen we aan een convectorput bezig waren. En ik herinner me ook dat ik in de wei stond en voelde dat de grond heel vreemd trilde toen de paarden langsdraafden. Niet zo solide als elders, dus ik denk dat er een onderaardse gang loopt. Vast naar het Stenen Kruis!” Of dat klopt, is nog even de vraag, want de verhalen over het nabijgelegen stenen moordkruis zijn behoorlijk fantasierijk. Mogelijk zijn er sowieso kelders geweest en in die tijd was een vluchtgang ook niet helemaal ongebruikelijk… Bron: Verslingerd aan Salland. Geschreven door: Monique van Klaveren.