Wie een atlas openslaat en zuidelijk Afrika aanschouwt, zal zich ongetwijfeld afvragen hoe de rare landtong is ontstaan die vanuit Namibië tot in het hart van zuidelijk Afrika reikt. Dit gebied behoorde tot 1890 tot het Britse protectoraat Bechuanaland (het huidige Botswana). In dat jaar werd het conflict tussen Duitsland en Groot-Brittannië over de koloniale bezittingen in Afrika middels het Zanzibar-Helgolandverdrag bijgelegd. De belangrijkste uitkomsten waren dat Groot-Brittanië Oeganda en Zanzibar mocht hebben, Duitsland Helgoland kreeg, Duits oostelijk Afrika werd vergroot tot een gebied dat overeenkomt met het huidige Tanzania en Duitsland een corridor kreeg die Duits zuidwestelijk Afrika verbond met de Zambezi. De strook land werd vernoemd naar de Duitse kanselier Georg Leo von Caprivi.
Hoewel het gebied vanaf 1890 formeel Duits was, duurde het nog tot 1908 voordat de Duitse koloniale troepen de Zambezi bereikten. Net als in andere gebieden in Noord-Namibië vestigden de Duitsers zich hoegenaamd niet in de Caprivi Strip. Het tropisch klimaat met bijkomende ziektes (vooral malaria) was weinig aanlokkelijk. De corridor was dan ook vooral van strategisch belang. De toegang tot het water van de Zambezi was interessant, maar van veel groter belang voor Duitsland was het streven om een spoorverbinding tot stand te brengen tussen Duits zuidwestelijk Afrika en Duits oostelijk Afrika. Het is er nooit van gekomen, want nog geen acht jaar nadat de Duitse troepen de Zambezi bereikten, brak WO I uit. Tijdens die oorlog zou Duitsland alle koloniale bezittingen in Afrika verliezen.
Na WO I werd het gebied opgenomen in Bechuanaland en stond het dus weer onder de controle van de Britten. In 1929 werd het overgedragen aan Zuid Afrika. Het is niet echt duidelijk wat zich vanaf dat moment in het gebied afspeelde. Het Zuid Afrikaanse leger had er kampen en het vliegveld van Mpacha (het huidige Katima Mulilo) werd gebruik om Angola en Zambia aan te vallen. De regio was gesloten voor een ieder die er niet woonde of geen legitieme reden had om er te komen.
Vanaf begin jaren 60 tot aan de onafhankelijkheid 1990 was de Caprivi een constante staat van oorlog. In 1999 was het er nog een korte tijd onrustig omdat er pogingen werden gedaan de Caprivi af te scheiden van de rest van Namibië. Ook werden er in die periode veel toeristen beroofd met als dieptepunt de beroving van 3 Franse toeristen die daarbij op brute wijze werden vermoord. Er is nooit duidelijk geworden wie de daders waren. Het was op dat moment gedaan met het toerisme.
De Caprivi is gezien de geografische situatie ook erg kwetsbaar voor onrust in buurlanden. Zo heeft de bevolking een hele tijd geleefd met de burgeroorlog in Angola “in de achtertuin”. De laatste jaren is het echter zeer rustig in dit gebied en is het toerisme weer tot bloei gekomen.
Bron tekst: Dominicus "Zimbabwe/Botswana/Namibië" (2006).
 |
 |
 |
 |