Nieuw Zeeland: Pelorus Bridge Scenic Reserve

externe link: DOC zoeken: A t/m Z naar: reis

Pelorus Bridge Scenic Reserve, dat tussen Nelson en Blenheim ligt, is van de ondergang gered nadat de ontwikkeling van een stad mislukte. Nu is het reservaat het enige wat rest van het woud dat vroeger bijna geheel Marlborough bedekte. Via een netwerk van paden zijn het dichte bos en de rivieroevers te verkennen. Pelorus Sound en de rivier, oorspronkelijk bekend bij Māori als Te Hoiere, werden in september 1838 omgedoopt na een bezoek van luitenant Phillip Chetwode. Na het ontstaan van de Europese nederzetting in Nelson in 1842, werd het gebied verder onderzocht op mogelijke routes tussen Nelson en de Wairau Valley. Een Māori route over Maungatapu Saddle naar beneden de Pelorus Vallei in, werd ontwikkeld  en voltooid in 1859. Toen bekend als 'The Moketap', werd de route intensief gebruikt door kolonisten en reizigers. In 1864 bracht het een stormloop van hoopvolle goudzoekers naar de nieuwe goudvelden op Wakamarina. In 1863 werd de eerste Pelorus Bridge gebouwd en in 1885 de tweede brug. De eerste busrit tussen Blenheim en Nelson werd in april van dat jaar uitgevoerd door William Pickering, die sinds 1879 een busdienst had tussen Blenheim en Havelock. In de vroege jaren 80 van de 19de eeuw was Pelorus Valley was nog grotendeels bebost. De innovatieve William Brownlee bouwde een tramlijn en zagerij in 1881. De 25 jaar daarna velde hij het grootste deel van het laagland bos, waarmee land voor de kolonisten beschikbaar kwam. De plek van het huidige natuurgebied werd gespaard omdat het bewaard was voor een stad in 1865. De plannen voor de stad werden vertraagd en in 1912, met een langzaam groeiend bewustzijn van de waarde van natuurlijke gebieden, werd het Scenic Reserve gesticht