- Bodie SHP
- American Southwest
In 1876 ontdekte de Standard Company een winstgevende goudlaag. Hierdoor werd Bodie omgevormd van een geïsoleerd mijnkamp met enkele goudzoekers tot een snel groeiende plaats. Eigenlijk heeft de stad vanaf 1877 maar een paar jaar gefloreerd. Binnen 4 jaar was het de tweede grootste stad (na San Franscisco) van Californië, met zelfs een eigen Chinatown.
Overigens had Bodie, in de tijd dat het ongeveer 10.000 inwoners had (1879), geen goede reputatie. Er werd vaak iemand vermoord, soms dagelijks, en er waren veel berovingen en straatgevechten. Een meisje dat met haar familie naar Bodie zou verhuizen schreef in haar dagboek “Goodbye God, I’m going to Bodie” en een dominee noemde het in 1881 “a sea of sin”.
In 1881 ging het ineens minder goed met de stad. De eens zo rijke mijnen leken uitgeput te raken en doordat vele inwoners vertrokken naar andere veelbelovende mijnen gingen verschillende mijnen failliet. Rond 1886 had het nog ongeveer 1500 inwoners en in 1892 woedde er een felle brand waarbij verschillende huizen en bedrijven verwoest werden. In de jaren 90 van de 19de eeuw beleefde de mijnbouw een tijdelijke opleving. In 1932 werd de stad opnieuw door verwoestende branden getroffen waarna er nog maar 10% over was. In de jaren 40 van de vorige eeuw verlieten de laatste inwoners de stad.
 |
 |
 |
 |
| Methodist Church | J.S. Cain Residence | Park Street | Boone Store & Warehouse (links) |
De Methodist Church op de hoek van Green Street en Fuller Street, werd gebouwd in 1882. Dit is de enige kerk die er nog staat en het was ook de enige protestantse kerk in Bodie. E.J. Clinton uit San Francisco restaureerde de kerk en hield hier in 1932 de laatste dienst. Sindsdien is het interieur erg vernield en de Tien Geboden die eens achter de preekstoel hingen (“Gij zult niet stelen) zijn gestolen. De katholieke kerk in Wood Street werd ook in 1882 gebouwd maar die is in 1828 afgebrand. Naast de kerk (links op de foto) staat Dolan House. Twee Dolanfamilieleden wisten het rond 1900 tot sheriff van Mono County te schoppen. Schuin tegenover de kerk (rechts op de foto) staat een rode schuur zoals die in vroeger tijden er wel meer in Bodie te vinden waren.
De J.S. Cain Residence op de hoek van Green Street en Park Street werd bewoond door James Stuart Cain en zijn vrouw Martha Cain (getrouwd in Carson City op 17 september 1879). James kwam op 25 jarige leeftijd naar Bodie en vervoerde in eerste instantie hout over Mono Lake. Dat werd later uitgebreid naar transport over de weg. Samen met Thomas Holt huurde hij de Bodie Railroad & Limber Company en samen met Joe Maguire huurde hij grond van de Standard Mine & Mill waar ze binnen 3 maanden voor $ 90.000 aan goud uit haalden. Standard wou daarna de huur niet verlengen maar uiteindelijk wist Cain het bedrijf in handen te krijgen. Hij werd uiteindelijk de belangrijkste onroerend goed bezitter van Bodie.
De Boone Store & Warehouse werd opgericht in 1879 en fungeerde als general store. Harvey Boone, directe afstammeling van Daniel Boone, was de eigenaar. Hij hield ook veel van paarden en was ook eigenaar van de firma Boone Stable & Livery. Er staan nog kannen waarmee men brandstof haalden uit Carson City en Hawthorne.
 |
 |
 |
 |
| Boone Store & Warehouse | school (rechts) | hotel, postkantoor, hotel, lijkenhuis | Standard Mill |
De school aan Green Street, tussen Main Street en Wood Street, is gebouwd in 1879 en was oorspronkelijk het Bon Ton Lodging House. De eerste school die een paar straten verderop stond, was afgebrand door een jonge crimineel. Belle Moore, de vrouw van Ben Butler, was de eerste onderwijzer.
Op de foto waar de school te zien is, is in de verste (links) een deel van Main Street zichtbaar met van links naar rechts het Dechambeau Hotel en postkantoor, de IOOF Hall, de Miners Union Hall en het lijkenhuis. Deze gebouwen zijn ook op de derde foto van links te zien met het Swazey Hotel (waar af en toe ook een kledingzaak of een casino gehuisvest was) rechts op de voorgrond. Het postkantoor werd hier in 1879 gevestigd vanuit Silas Smith’s Store dat zich vanaf 1877 aan de noordoostkant van Main Street bevond. Het gebouw is neergezet door George Putnam en het diende later als Dechambeau Hotel. In het Miners Union Hall biedt nu onderdak aan een museum. Het is gebouwd in 1878 en was een belangrijke plek voor het sociale leven in Bodie. Er werden hier allerlei feesten georganiseerd.
 |
 |
 |
 |
De gebouwen van en het gebied rondom de Standard Mine & Mill zijn onveilig en daarom niet toegankelijk. In 1861 was deze mijn bekend als de Bunker Hill Mine. Het had verschillende eigenaren voordat het in 1877 voor $ 67.000 werd verkocht aan 4 partners die de naam wijzigde in Standard Mining Company. Deze mijn bracht in 25 jaar bijna $ 15 miljoen op. In 1898 werd het verwoest door brand maar het jaar daarna was het al weer herbouwd. In 1938 werkte deze mijn voor het laatst; het was de meest succesvolle mijn van alle 30 bedrijven die mijnbouw bedreven in het Bodie Mining District.