| VS, Californië: Lassen Volcanic National Park | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- Cascade Range - National Park Service - American Southwest |
Lassen Volcanic National Park ligt ongeveer 40 mijl ten oosten van Redding en 190 mijl ten noorden van Sacramento. Het park is te bereiken via twee grote wegen die van west naar oost lopen, hwy 44 en hwy 36, respectievelijk vanuit Redding en Red Bluff. Beide wegen komen samen in het oosten, in Susanville. Beide wegen kruisen met hwy 89, die van zuid naar noord, dwars door het westelijk deel het park loopt. Dit is de enige verharde weg in het park; verschillende onverharde wegen bieden toegang tot het meer afgelegen oostelijk deel van het park. Het is zeker de moeite waard om hwy 89 volledig te rijden en hier en daar uit te stappen voor een korte of langere wandeling. Het park is maar kort sneeuwvrij; soms ligt er begin juli nog enorm veel sneeuw en valt de eerste sneeuw al eind september, begin oktober. Maar als er bereidheid is de winterse ontberingen te doorstaan, zijn er ook in de winter diverse mogelijkheden om van het park te genieten. In 1907 werden door President Theodore Roosevelt, in verband met de betekenis van dit gebied als actief vulkaanlandschap, 2 aparte parken aangewezen: Cinder Cone National Monument en Lassen Peak National Monument. Sinds 1916 zijn deze parken samengevoegd in het huidige nationale park. Op 22 mei 1915 vond er een uitbarsting plaats op Lassen Peak, de meest actieve vulkaan in het zuidelijkste deel van de Cascade Range, die de omgeving verwoestte en een asregen veroorzaakte tot wel 200 mijl in oostelijke richting. Deze explosie was de krachtigste van de serie uitbarstingen in de periode 1914-1917. Daarna duurde het tot 1980 voordat er in de Cascade Range weer een vulkaan van zich deed spreken; de uitbarsting van Mt. St. Helens. Ook al was er in de 18de eeuw voor het laatst een uitbarsting op Cinder Cone en Fantastic Lava Beds, vertonen deze gebieden geen herstel in de vegetatie. Sinds de uitbarstingen van begin vorige eeuw laten andere delen van het gebied langzaam wel herstel zien. In Devastated Area en Chaos Jumbles zijn verschillende soorten coniferen, dennen en sparren verschenen. Dit jonge bos is veel gevarieerder van samenstelling dan oude bossen zijn; de planten hebben immers in eerste instantie geen last van concurrentie. Men verwacht dat in het Chaos Jumbles gebied uiteindelijk door competitie 4 van de 8 conifeersoorten zich niet weet te handhaven. Lodgepole pine is een van de eerste soorten den die verschijnt maar naar verloop van tijd nemen andere soorten dennen en sparren steeds meer ruimte in. Eeuwen geleden kwamen er 4 bevolkingsgroepen naar het Lassen-gebied: Atsugewi, Yana, Yahi en Maidu. Het was voor hen, gezien de weersomstandigheden en de seizoensgebonden migratie van herten, niet mogelijk om het hele jaar hier te leven. Dus verbleven ze hier in de zomer om te jagen en voedsel te verzamelen. De Gold Rush bracht in 1848 de eerste kolonisten naar dit gebied. In 1851 ontdekte William Nobles een alternatieve route naar Californië, dwars door Lassen. Gedeeltes van deze Nobles Emigrant Trail zijn nog steeds zichtbaar in het park. Peter Lassen, waar het park naar is vernoemd, begeleide kolonisten hier naar toe en probeerde een stad te stichten.
Vlak na de noordwest-ingang van Lassen Volcanic bevindt zich het Loomis Museum. Dit is vernoemd naar Benjamin Franklin (B.F.) Loomis, een van de eerste en belangrijkste weldoeners van het park. Hij heeft land gedoneerd rond Manzanita Lake en zijn foto’s van Lassen Peak tijdens een uitbarsting hebben een bijdrage geleverd aan de publieke waardering en begrip voor dit gebied. Toen in 1914 Lassen Peak uitbarstte, was Loomis een van de eersten die er foto’s van maakte. Zijn foto’s en beschrijvingen van de uitbarstingen vormen goede documentatie van de vulkanische activiteit in 1914 en 1915. Later heeft hij veel van zijn foto’s gepubliceerd in zijn boek “Pictorial History of the Lassen Volcano”. Loomis was een groot voorstander van het tot stand komen van Lassen Volcanic National Park en deed veel moeite om het publiek te interesseren voor het gebied. Na de plotselinge dood van zijn 20 jarige dochter bouwde hij het Louisa Mae Loomis Memorial Museum bij Manzanita Lake om een collectie foto’s en artefacten tentoon te stellen. Hij doneerde in 1929 het museum en de omliggende 40 acres aan het park. Achter het museum is er een grote camping aan de oever van Manzanita Lake. In de omgeving van dit prachtige meer zijn verschillende wandelingen uitgezet. Iets verder zijn in het gebied dat Chaos Jumbles wordt genoemd, de gevolgen van het instorten van de vulkaan Castle Crags, 300 jaar geleden, nog zichtbaar. Manzanita Lake is toen ook ontstaan doordat rotsen een riviertje blokkeerden.
Devastated Area is een gebied dat door aardverschuivingen en lava verwoest is tijdens de uitbarsting van 1915. Het Interpretive Trail dat 0.5 mijl lang is, biedt bezoekers de mogelijkheid eens goed te bekijken welke effecten de uitbarstingen hebben gehad. Het gebied ligt nog geen 10 mijl verwijderd van de noordwestelijke ingang. Vanaf de parkeerplaats is er prima uitzicht op de oostzijde van Lassen Peak. Overigens is het in tijden dat men nog druk bezig is sneeuw te verwijderen, meestal niet mogelijk om vanuit Devastated Area nog verder zuidwaarts het park in te rijden. Vanuit de zuidwestelijke ingang is het park dan meestal slechts tot aan de parkeerplaats voor de wandeling naar Bumpass Hell toegankelijk. Als het wel mogelijk is nog verder in zuidelijke richting te rijden dan is Summit Lake de volgende plek om de auto te verlaten. Hier zijn 2 campings en wandelmogelijkheden o.a. om het meer heen of naar Echo Lake. Een stukje verder ligt het beginpunt van het wandelpad naar de Kings Creek Falls. Nog een stukje zuidelijker loopt Kings Creek door mooie weiden (Upper Meadow) waar in het voorjaar ongetwijfeld veel mooie bloemen bloeien. Hierna gaat de weg stevig omhoog naar een hoogte van 2650 meter. Vanaf de grote parkeerplaats bij Lassen Peak is het mogelijk naar de top te lopen; als er geen sneeuw ligt uiteraard. Bij Lake Helen is een picknickplek met een prachtig uitzicht op het meer en de berg. Dit is overigens vlakbij de parkeerplaats waar de wandeling naar Bumpass Hell start. De wandelaars die net aan de wandeling beginnen of bij de auto terugkeren zijn vanaf de picknickplek te zien.
Bumpass Hell is het grootste gebied met geothermische kenmerken in het park. Het dankt zijn naam aan K.V. Bumpass, een lokale gids die in de jaren 60 van de 19de eeuw met een been door een dunne korst van een mud pot zakte en zich daarbij ernstig verbrandde. Het is zeker aan te raden hier een kijkje te nemen! Ook de wandeling op zich is al de moeite waard. Die biedt mooi uitzicht op Lassen Peak en over Little Hot Springs Area. Voordat het wandelpad het actieve gebied inloopt, is er een uitkijkpunt over het gebied. Waarschijnlijk hangen er ook allerlei geuren. Vanaf de parkeerplaats, waar overigens een enorme steen ligt, loopt de weg in zuidelijke richting slingerend door Little Hot Springs Area richting Sulphur Works en de zuidwestelijke ingang. Sulphur Works is een geothermisch gebied dat vlak langs de weg ligt. We waren hier in 1998 en in 2009 en bij ons tweede bezoek bleek het niet langer mogelijk door het gebied te lopen. De houten walkways waren allemaal verwijderd; blijkbaar was de activiteit dusdanig toegenomen dat het niet langer veilig was om zo dichtbij te komen. Er was nu wel een opening vlak langs de weg waar veel stoom uit kwam, maar daar was een hek voor geplaatst. In het noordoosten van het park staat de sintelkegel Cinder Cone. Het is mogelijk naar de top te lopen, een wandeling van in totaal 5 mijl. Een deel van het pad dat naar de Cinder Cone leidt, is onderdeel van Nobels Emigrant Trail; hier liepen in de 19de eeuw dus kolonisten op weg naar Californië en Oregon. Een pad dat naar rechts aftakt is een oud pad naar Prospect Peak. Men heeft hier in de tijd van de Gold Rush intensief naar waardevolle mineralen gezocht, maar niets van belang gevonden. Prospect Peak is een oude schildvulkaan, van hetzelfde type als de vulkanen die de eilanden van Hawaï vormen De Cinder Cone is in het verleden 5 keer tot uitbarsting gekomen. Het begon rond 1567 en de laatste uitbarsting was in 1851. De Fantastic Lava Beds zijn door deze uitbarstingen gevormd. De Painted Dunes zijn waarschijnlijk gevormd door lava stromen tijdens de uitbarsting in 1666. Sintel en as uit de krater kwamen op de lava stroom en bij de afkoeling had dat kleurrijke duinen als resultaat. Het vulkanische as is in dit gebied bijna 2,5 meter diep. Water gaat er erg snel doorheen en het groeiseizoen is kort dus het is lastig voor zaden om hier te kiemen. Dat blijkt wel uit het groot aantal dennenappels dat hier ligt en het zeer kleine aantal zaailingen. Het is niet waarschijnlijk dat de Cinder Cone nog eens zal uitbarsten vanuit de huidige krater. Maar het is goed mogelijk dat er nog ooit eens een uitbarsting van sintel, as en lava komt uit een opening hier heel dichtbij.
|