Namibië: Geschiedenis in vogelvlucht

externe links: - S. Nujoma - H. Pohamba - SWAPO - Caprivi conflict - L. von Caprivi

Er zijn aanwijzingen (o.a.rotstekeningen) dat 25.000 jaar geleden het gebied wat tegenwoordig Namibië vormt, werd bewoond door de San (Bosjesmannen). Ongeveer 2000 jaar geleden zouden groepen Khoi-khoi (Nama) vanuit Botswana naar de Oranje Rivier zijn getrokken. Een deel van hen ging vervolgens richting Zuid Afrika en het andere deel vestigde zich westelijker en noordelijker, in Namibië. Rond 900 vestigden zich Damara in noordwest Namibië en in de 16de eeuw Herero in Kaokoland. Rond 1485 bereikte de eerste Europeaan het huidige Namibië; de Portugees Diego Cao kwam kort aan land en plaatste een kruis bij Cape Cross. Een paar later volgde zijn landgenoot Bartholomeu Diaz, die een kruis plaatste in Lüderitz Bay. Daarna bleven de Europeanen een tijdje weg; het klimaat was niet bepaald aangenaam en er leek niets te halen. In de 18de eeuw voeren Amerikaanse, Britse en Franse walvisvaarders voor de kusten van Zuid West Afrika die gebruik maakten van havens bij Lüderitz en Walvis Bay. Blijkbaar is Walvis Bay aan het eind van de 19de eeuw een tijdje in Nederlandse handen geweest, totdat de Britten het innamen. De eerste missionarissen en zendelingen verschenen aan het begin van de 19de eeuw. In deze periode migreerden Oorlam (Afrikaner) en Basters vanuit de Kaap regio naar Namibië. Volgens documenten van missionarissen en zendelingen leefden de verschillende Nama stammen in het zuiden van Namibië in die tijd vredig naast elkaar. De komst van de Oorlamgroepen deed in eerste instantie geen inbreuk op de rust. Na enige tijd was deze nieuwe bevolkingsgroep echter zo groot dat er steeds meer onenigheid over vee, water etc. ontstond. Het bleef jaren onrustig en pas in de jaren 40 van de 19de eeuw wisten Oaseb en Jonker Afrikaner (een van de respectievelijke Nama en Oorlam leiders) vrede tussen beide volkeren te bereiken. Beide groepen werden daarna steeds meer één, door hun gezamenlijke behoefte aan land en water en huwelijken over en weer. Bovendien kwamen ze in aanraking met Herero-groepen die vanuit het noorden steeds meer het Nama-gebied bereikten. In de jaren 60 van de 19de eeuw kwam het tot strijd tussen de Nama en de Herero. Lees verder . . . Niet veel later deden de Duitsers hun intrede. Met als bloedig dieptepunt de oorlog met en vervolging van de Nama en Herero van 1904 tot 1911. Lees verder . . . Tijdens WO I viel Zuid Afrika de Duitse kolonie binnen (1915) en dwong de Duitsers tot overgave. In 1920 mocht Zuid Afrika namens de Britten het land besturen en vanaf dat moment werd de apartheid in Namibië doorgevoerd. Na WO II weigerde Zuid Afrika haar mandaat aan de Verenigde Naties af te staan. Pas in de jaren 60 van de 20ste eeuw werd gestart om via het Internationaal Gerechtshof het mandaat te beëindigen en begin jaren 70 volgde dan eindelijk het oordeel dat de aanwezigheid van Zuid Afrika in Namibië illegaal was. Intussen was de bevolking van Namibië in verzet gekomen. In 1961 werd de SWAPO (South West Africa People’s Organisation) opgericht met als leider Sam Nujoma. In 1973 erkende de VN deze organisatie als de enige vertegenwoordiger van de Namibische bevolking en werd tot twee keer (1977 en 1978) een resolutie aangenomen waarin werd bepaald dat de VN verkiezingen in Namibië zou organiseren. Zuid Afrika werkte dit tegen en na vele ontwikkelingen, helaas gepaard gaand met veel ellende, werden in 1989 dan eindelijk verkiezingen gehouden. SWAPO kreeg hierbij meer dan de helft van de stemmen. Op 9 februari 1990 werd de nieuwe grondwet aangenomen en sinds 21 maart van dat jaar is Namibië onafhankelijk en sinds 1 maart 1994, het moment dat Zuid Afrika Walvis Bay teruggaf, heeft Namibië haar huidige omvang. Sam Nujoma was de eerste president van het onafhankelijke Namibië. Hij werd in 1994 herkozen. Daarna zou hij eigenlijk niet meer voor het presidentschap in aanmerking komen ware het niet dat de SWAPO, dankzij haar tweederde meerderheid, in staat was de grondwet te wijzigen. Na zijn derde termijn werd hij in 2005 opgevolgd door Hifikepunye Pohamba. Echt rustig bleef het niet. In 1998 werd de rust verstoord door conflicten in de Caprivi strook. Verder heeft de regering van Namibië een twijfelachtige rol gespeeld in de oplaaiende burgeroorlog in Angola en het bewind van Kabila in Congo. De komende jaren staat landhervorming op de agenda. Men is dan wel niet van plan om het op zijn Zimbabwaans aan te pakken, maar het zal zeker de nodige onrust veroorzaken.