Australië, Tasmanië: flora & fauna

fauna - externe links: - Tasmaanse bettong - Tasmaanse duivel - Tasmaanse tijger - Tasmaanse pademelon flora- externe links: - gematigd regenwoud - alpine gebied - eucalyptusbos - buttongrass moorland - inheems grasland - wetland - kustgebied - inheemse coniferen - beuk naar: natuur Tasmanië

Tasmanië heeft een opmerkelijke fauna en fungeert als toevluchtsoord voor vele soorten die op het vaste land zijn verdwenen of op het punt staan om te verdwijnen. De Tasmaanse tijger is een van de dieren die niet langer op Tasmanië voorkomen. In de jaren 30 van de vorige eeuw zou het laatste exemplaar van deze diersoort zijn gevangen, alhoewel er zo nu en dan nog steeds mensen melden dat ze dit dier hebben gezien. Het ontbreken van geintroduceerde predatoren en de relatief grote onverstoorde habitat maken Tasmanië een zeer geschikte omgeving voor veel dieren die het elders niet redden. Er komen op Tasmanië dan ook veel zoogdieren voor die je verder in de wereld nergens treft. Sommige dieren, zoals de Tasmaanse duivel, zijn erg bekend. Voorbeelden van minder bekende dieren zijn de Tasmaanse pademelon en de Tasmaanse bettong. Men is wat predatoren betreft wel bezorgd over het feit dat de Europese vos mogelijk het eiland zou bereiken. Deze vos werd in de jaren 50 van de 19de eeuw op het vaste land van Australië geintroduceerd en heeft sindsdien een desastreuze invloed op de Australische fauna gehad. Op de website van Parks & Wildlife Services meldt men ”Increased evidence of the presence of foxes in Tasmania has been growing since the late 1990s”. Men is er blijkbaar niet zeker van of de vos het eiland heeft bereikt. Tasmanian pademelon buttongrass moorland eucalyptus Tasmanian devil currawong De diversiteit van de Tasmaanse flora is ook opmerkelijk; er behoren o.a. enkele van ’s werelds oudste plantensoorten toe. Ongeveer 10% van de staat bestaat uit gematigd regenwoud; dat is 95% van het totaal aan gematigd regenwoud in Australië en het is verwant aan regenwouden in o.a. Patagonië en Nieuw Zeeland. De grootste Tasmaanse regenwouden bevinden zich in het noordwesten van het eiland. Alpine- en subalpinegebieden vormen maar een klein deel van Tasmanië. De meeste hooglanden liggen in het westen van het eiland en omvatten veel plantensoorten die elders op de wereld niet voorkomen en waarvan er vele verwant zijn aan soorten op Nieuw Zeeland en in Zuid Amerika. Eucalyptusbossen hebben, van alle plantgemeenschappen, de grootste diversiteit in flora & fauna. Deze grote diversiteit is te danken aan het feit dat eucalyptussen zich kunnen handhaven in een zeer gevarieerde omstandigheden. Bijna de helft van de eucalyptussoorten die je in Tasmanië aantreft, komen alleen op dit eiland voor. Buttongrass moorland is lage vegetatie die gedomineerd wordt door zegge en heide. Buttongrass komt algemeen voor in het westen van Tasmanië (daar waar meer dan 1000 mm regen per jaar valt) en in het zuidoosten van het Australische vaste land. Voordat de Europeanen op Tasmanië verschenen, waren er in het gebied tussen Hobart en Lauceton uitgestrekte graslanden. Kenmerkend aan deze graslanden was de roodachtige gloed van het kangaroo grass, dat je nog steeds in de herfst in bepaalde weitjes aan kunt treffen. Tegenwoordig is een groot deel van deze grasland vervangen door het groene geintroduceerde gras dat geel wordt in droge tijden. Tasmanië heeft relatief meer wetlands dan de andere staten van Australië. Het zijn gebieden waar permanent of tijdelijk ondiep water staat. Deze gebieden zijn erg belangrijk aangezien ze als een soort nieren voor het land werken; ze zorgen er voor dat schadelijke stoffen het grondwater niet bereiken. De enorme kust van Tasmanië bevat flora die specifiek is voor kustgebieden. In de grond van deze gebieden ontbreken vaak belangrijke nutrienten. Bovendien staan deze gebieden bloot aan zout en ontvangen ze maar weinig water. Kortom nogal zware omstandigheden voor plantgroei, maar er zijn vele plante die zich daar aan hebben aangepast. In Tasmanië komen veel plantensoorten voor die nergens anders ter wereld groeien. De inheemse coniferen vormen een belangrijke groep, niet alleen vanwege hun botanische waarde maar ook om de rol die ze in de Tasmaanse geschiedenis hebben gepeeld. Ze zijn zeer gevoelig voor vuur. Voorbeelden van deze coniferen zijn de Huon Pine en de Pencil Pine. De enige boomsoort in Australië die in de winter bladeren verliest is de deciduous beech, ook wel fagus genoemd. Deze beuk groeit alleen op Tasmanië en wordt niet veel hoger dan een meter of 2. Eind april en in mei zorgt deze boom voor prachtige herfstkleuren. Phytophthora wortelrot is een schimmel die de wortels van planten infecteert, vaak met de dood van de plant tot gevolg. Deze schimmel komt veel voor in moorland, heide en droge eucalyptusbossen en kan daar veel schade aanrichten. Ook zeldzame plantensoorten worden door dezeplantenziekte bedreigd. De schimmel wordt verspreid d.m.v. verplaatsing van geinfecteerde grond en plantmateriaal.